réttur ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) sąd (1.2) prawo, uprawnienie (1.3) danie, potrawa przymiotnik (2.1) prosty (2.2) poprawny, bezbłędny (2.3) prawdziwy (2.4) właściwy, dobry, słuszny, prawidłowy
(1.1-3) rétt|ur, ~, ~i, ~s (~urinn, ~inn, ~inum, ~sins); ~ar, ~a, ~um, ~a (~arnir, ~ana, ~unum, ~anna) (2.1-4) rétt|ur, ~, ~; ~ir, ~ar, ~;
(1.2) Ég hef rétt til að segja „nei”. → Mam prawo powiedzieć „nie”. (2.2) Þú mátt gefa rétt svör. → Musisz dawać poprawne odpowiedzi. (2.3) Þú hefur rétt fyrir þér! → Masz rację! (2.4) Hvernig getum við vitað að verið sé að dæma réttan mann?visindavefur.is → Skąd wiemy, że skazano odpowiedniego człowieka? (2.4) Réttur maður á réttum stað. → Odpowiedni człowiek na odpowiednim miejscu.
(1.2) áskilja sér rétt → zastrzegać sobie prawo; höfundarréttur
(1.1) dómstóll (1.3) matarréttur, matur
(1.3) drykkur (2.2) rangur
rétta , aðalréttur, forréttur, rétt, réttindi rétta rétt rétt
< < („poruszać się po prostej linii”) , (), (), , , (raihts), , ,