__TOC__ budda ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) w buddyzmie: człowiek oświecony; rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (2.1) posążek lub posąg buddy (1.1)
(1.1) (2.1)
(1.1) Budda przebudził się ze snu niewiedzy i zobaczył, jakimi rzeczy naprawdę są.Sutra Trzech Klejnotów
Budda , buddyjka
→ przebudzony, oświecony, spokrewnione z (buddha)
Słowo pisane małą literą, gdy mowa ogólnie o buddach, lub dużą literą, gdy mowa o konkretnym buddzie, np. „Budda Maitreja”. Samo słowo „Budda”, pisane dużą literą, oznacza Buddę Siakjamuniego (Siddharthę Gautamę), założyciela buddyzmu. Niekiedy stosowana jest pisownia buddha.
angielski: (1.1) buddha arabski: (1.1) بوذا balijski: (1.1) buda baskijski: (1.1) buda chiński standardowy: (1.1) 佛 dzongkha: (1.1) ཐུབ་པ esperanto: (1.1) budho, budao japoński: (1.1) 仏; (2.1) 仏像 laotański: (1.1) ພຸດ pali: (1.1) naravīra sanskryt: (1.1) बुद्ध tybetański: (1.1) སངས་རྒྱས, ཐུབ་པ
budda ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) portmonetka
(1.1) budd|a, ~u, ~u, ~u (~an, ~una, ~unni, ~unnar); ~ur, ~ur, ~um, ~a lub ~na (~urnar, ~urnar, ~unum, ~anna lub ~nanna)
(1.1) peningabudda