__TOC__ נֵס () nes
; polska: nes
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) cud
(1.1) נס; נסים
נס ()
; polska: ns ; polska: nes, nisim , ; ,
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) cud (1.2) cud (boski), szczęście, dziw
(1.1-2) נס; נסים
(1.1) אונדזער רבי קען טאָן נסים. → Nasz rebe potrafi czynić cuda. (1.1) קיין נסים זײַנען ניט פֿאַראַן. → Cudów nie ma. (1.2) אַ נס איז אים געשען. → Zdarzył się mu cud.
(1.1) טאָן נסים → czynić cuda (1.2) אַ נס וואָס… → cud boski że…, całe szczęście że…, na szczęście…
(1.1) וווּנדער (1.2) וווּנדער
נסימדיק
על־פּי נס → cudem, cudownie לעבן מיט נסים → ledwo wiązać koniec z końcem גאָטס נסים! → cuda niewidy!, niemożliwe!, nie do wiary!
(nes)