mör

__TOC__ mör ()

rzeczownik, rodzaj męski (1.1) sadło, łój

(1.1) mör, ~, ~, ~s (~inn, ~inn, ~num, ~sins); ~var, ~va, ~vum, ~va (~varnir, ~vana, ~vunum, ~vanna)

(1.1) blóðmör

mör ()

przymiotnik (1.1) (np. o mięsie, chlebie) kruchy, miękki (1.2) (o człowieku) wycieńczony, wyczerpany, osłabiony (1.3) ustępliwy, uległy

(2.1)

(1) mör, mört, möra;

(1.1) spröd, skör, porös, lös (1.2) matt, utmattad, medtagen, öm, svag (1.3) foglig, medgörlig, spak

(1.1) seg, hård