__TOC__ bruk ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) nawierzchnia ulicy lub drogi wyłożona kamieniem naturalnym lub kostką; (1.2) kamienista pokrywa skorupy ziemskiej wytworzona w warstwach o składzie mieszanym na skutek wypłukania drobniejszych składników osadu
(1.1-2)
(1.1) Latarnia przewróciła się i rozbiła się o bruk.
(1.2) bruk morenowy
(1.1) kocie łby
brukowiec , brukarz , brukarstwo , brukowanie , wybrukowanie , zabrukowanie brukować , wybrukować , zabrukować brukowy, brukarski
wyrzucić na bruk • eksmisja na bruk • znaleźć się na bruku • obijać się po bruku • o czymże dumać na paryskim bruku
(1.1) < → most, ulica (1.2) od (1.1)
angielski: (1.1) cobblestone pavement białoruski: (1.1) брук bułgarski: (1.1) паваж duński: (1.1) brolægning esperanto: (1.1) pavimo francuski: (1.1) pavé hiszpański: (1.1) empedrado , adoquinado interlingua: (1.1) pavimento jidysz: (1.1) ברוק (bruk) kaszubski: (1.1) flaster niderlandzki: (1.1) kinderkopje niemiecki: (1.1) Pflaster nowogrecki: (1.1) καλντερίμι rosyjski: (1.1) булыжник ukraiński: (1.1) бруківка włoski: (1.1) lastrico , selciato
bruk ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) użycie, zastosowanie (1.2) zwyczaj (1.3) uprawa (ziemi), gospodarowanie, prowadzenie (ogrodu) (1.4) fabryka, zakład (1.5) zaprawa murarska ett bruk, bruket, bruk, bruken
(1.1) bruksanvisning (1.3) åkerbruk
(1.1) användning (1.2) sed (1.4) fabrik
bruka