tun

tun ()

rzeczownik (1.1) staroangielska miara ilości wina, oliwy lub miodu, równa zwykle 252 galonom (ok. 950 litrów), choć definiowano ją też jako ilość od 208 do 256 galonów (1.2) kadź fermentacyjna (1.3) tun (jednostka czasu Majów, równa 18 cyklom 360-dniowym) (1.4) niesporczak w stanie anabiozy

(1.2) lauter tun • mash tun

tun ()

rzeczownik, rodzaj męski (1.1) grzmot

tun ()

zaimek (1.1) ty

tun ()

czasownik nieregularny, przechodni (1.1) czynić, uczynić, robić, zrobić (1.2) udawać (1.3) wystarczać (1.4) krzywdzić

(1.1-4)Wiktionary.de, tun (Konjugation), dostęp 03.06.2023 tun (tut), tat, getan (haben)

(1.1) Die Regierung hat einen Schritt in die richtige Richtung getan. → Rząd zrobił krok we właściwym kierunku. (1.1) Mein Sohn, warum hast du das getan? → Mój synu, czemuś to uczynił? (1.2) Ich tue, als sei ich taub. → Udaję, że jestem głucha/głuchy. (1.4) Tu mir nichts! → Nie rób mi krzywdy!

(1.1) machen (1.2) vortäuschen (1.3) ausreichen, genügen (1.4) weh tun, antun, verletzen

Tun , Tätigen , Tat , Tätigkeit , Tätigung , Getue , Getu , Täter , Täterin tätigen tunlich, tätig tunlichst

(1.1) Zdanie może przybierać bardziej podniosły charakter, ale nie musi. Według zasad nowej pisowni, w 1. os. lp zarówno forma ich tue jak i ich tu jest poprawna.

tun ()

rzeczownik, rodzaj męski (1.1) brzmienie, dźwięk, ton (1.2) grzmot

tun ()

rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) armata, działo

tun ()

czasownik (1.1) schodzić, zstępować

tun ()

rzeczownik (1.1) noc

(1.1) kun