dysleksja () , ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) specyficzne trudności w nauce czytania i pisania;
(1.1) ,
(1.1) Przebadano go w poradni i stwierdzono, że ma dysleksję.
(1.1) dysleksja rozwojowa, legasteniaMarta Bogdanowicz, Specyficzne trudności w czytaniu i pisaniu w świetle klasyfikacji medycznych, psychologicznych i pedagogicznych, „Audiofonologia”, t. X, 1997, s. 150, 151.
(1.1) dysleksja wizualna
dyslektyk , dyslektyczka dyslektyczny
przedrostek dys- (oznaczający brak, niemożność) i temat lego- → czytam, lexis- → mowa z lub ; w Polsce termin używany od 1959 roku
angielski: (1.1) dyslexia, developmental dyslexia arabski: (1.1) عسر القراءة baskijski: (1.1) dislexia bułgarski: (1.1) дислексия czeski: (1.1) dyslexie , vyvojova dyslexie duński: (1.1) dysleksi , ordblindhed esperanto: (1.1) vortblindeco, disleksio fiński: (1.1) lukivaikeus, lukihäiriö, dysleksia francuski: (1.1) dyslexie hiszpański: (1.1) dislexia islandzki: (1.1) lesblinda , dyslexía , lestrarörðugleikar / niemiecki: (1.1) Dyslexie , Legasthenie nowogrecki: (1.1) δυσλεξία rosyjski: (1.1) дислексия słowacki: (1.1) dyslexia szwedzki: (1.1) dyslexi turecki: (1.1) disleksi węgierski: (1.1) diszlexia wietnamski: (1.1) chứng khó đọc włoski: (1.1) dislessia