nieprawda ()
, ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) coś, co jest niezgodne z prawdą; wykrzyknik (2.1) czyjaś odpowiedź wyrażająca gwałtowne i stanowcze zaprzeczenie (2.2) używany na końcu frazy, w celu wyrażenia chęci potwierdzenia jej prawdziwości przez współrozmówcę, lub otrzymania aprobaty wobec poprzedzającej wykrzyknik frazy; często stosowany wraz z zmianą intonacji
(1.1) (2.1-2)
(1.1) Wszystko, co powiedziałeś o mnie, to nieprawda. (2.1) Ostatni raz poddaję się ¶ Nieprawda ¶ Ostatni raz szukam cię ¶ Nieprawda ¶ Chcę mieć cię dość ¶ Na zawsze dość ¶ Nieprawda ¶ Ostatni raz odchodzę stąd ¶ Nieprawda (2.2) „Pan chciał ze mną porozmawiać, nieprawda?” zapytał surowo, jak ksiądz jaki, że aż się zlękłam.
(1.1) fałsz, fikcja (2.1) absolutnie nie, a skądże, wcale nie, właśnie, że nie, nic podobnego, skądże znowu, wolne żarty; guzik prawda; gówno prawda, dupa jasiu (2.2) nieprawdaż?, czyż nie?, co nie?, nie?
(1.1) prawda
(1.1) kłamstwo, przesada
nieprawdziwość nieprawdziwy nieprawdziwie nieprawdaż, naprawdę
dawno i nieprawda
angielski: (1.1) untruth arabski: (1.1) كَذِب (kaḏib), مين białoruski: (1.1) няпра́ўда (nâpráŭda) czeski: (1.1) nepravda duński: (1.1) usandhed ; (2.2) ikke, ik' esperanto: (1.1) malvero francuski: (1.1) contrevérité niemiecki: (1.1) Unwahrheit rosyjski: (1.1) непра́вда (neprávda) szwedzki: (1.1) osanning , lögn ukraiński: (1.1) непра́вда (neprávda)