bezokolicznik () , ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) forma czasownika zazwyczaj (zależnie od języka) nieokreślająca czasu, rodzaju, liczby, osoby, trybu, strony ani aspektu;
(1.1)
(1.1) Bezokolicznik jest nieosobową formą czasownika.
(1.1) czasownik w bezokoliczniku
(1.1) bezok., infinitiwus, infinitivus
bezokolicznikowy, bezokoliczny okolica , okolicznik
angielski: (1.1) infinitive arabski: (1.1) مصدر, صيغة المصدر baskijski: (1.1) infinitibo bułgarski: (1.1) инфинитив duński: (1.1) navnemåde , navneform , infinitiv esperanto: (1.1) infinitivo francuski: (1.1) infinitif hiszpański: (1.1) infinitivo islandzki: (1.1) nafnháttur kaszubski: (1.1) neòznacznik kataloński: (1.1) infinitiu litewski: (1.1) bendratis niderlandzki: (1.1) infinitief niemiecki: (1.1) Infinitiv nowogrecki: (1.1) απαρέμφατο rosyjski: (1.1) инфинитив słowacki: (1.1) neurčitok , infinitív słoweński: (1.1) nedoločnik szwedzki: (1.1) infinitiv ukraiński: (1.1) інфінітив węgierski: (1.1) főnévi igenév włoski: (1.1) infinito