sylaba () , ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) część wyrazu lub wyraz zawierające zwykle jedną samogłoskę lub dyftong, wymawiane jako całość; jednostka mowy, zwykle dłuższa niż jedna głoska i krótsza niż wyraz;
(1.1)
(1.1) Nie każdy umie poprawnie podzielić wyraz „nauka” na sylaby.
(1.1) sylaba mocna • sylaba otwarta • sylaba słaba • sylaba zamkknięta
(1.1) zgłoska
(1.1) słowo, stopa
(1.1) głoska
sylabariusz , sylabowiec , sylabizowanie sylabizować sylabowy, sylabiczny, sylabotwórczy
angielski: (1.1) syllable baskijski: (1.1) silaba bułgarski: (1.1) сричка duński: (1.1) stavelse esperanto: (1.1) silabo fiński: (1.1) tavu francuski: (1.1) syllabe haitański: (1.1) silab hiszpański: (1.1) sílaba islandzki: (1.1) atkvæði kaszubski: (1.1) silab kataloński: (1.1) síl·laba litewski: (1.1) skiemuo łaciński: (1.1) syllaba niderlandzki: (1.1) lettergreep niemiecki: (1.1) Silbe norweski (bokmål): (1.1) stavelse nowogrecki: (1.1) συλλαβή polski język migowy: portugalski: (1.1) sílaba rosyjski: (1.1) слог słowacki: (1.1) slabika szkocki gaelicki: (1.1) lide szwedzki: (1.1) stavelse ukraiński: (1.1) склад węgierski: (1.1) szótag włoski: (1.1) sillaba