dostrzec () , ,
czasownik przechodni dokonany ( dostrzegać) (1.1)
(1.1)
(1.1) Mały wąsik pod kulfoniastym nosem poruszył się na boki, a ręka poprawiła błyskawicznie monokl i wygładziła siwiejące baki. Szczupaczyńska dostrzegła, że łysinę zasłaniała pożyczka, finezyjna wprawdzie, lecz dalece niewystarczająca.
dostrzeżenie , dostrzeganie , dostrzegalnia dostrzegać dostrzegalny
(1.1) białoruski: (1.1) прыкмеціць, заўважыць