narzucać () ,
czasownik nieprzechodni niedokonany ( narzucić) (1.1) rzucać przedmioty na jakąś powierzchnię (1.2) zmuszać kogoś do akceptacji czegoś (1.3) pośpiesznie ubierać się w coś, okrywać sobie ramiona czasownik zwrotny niedokonany narzucać się ( narzucić się) (2.1) być nachalnym, zmuszać kogoś do przebywania i często również interakcji ze sobą
(1)
(1.1) Narzucił koc na łóżko. (1.2) On bardzo często narzuca swoje zdanie. (1.3) Narzuć na siebie jakąś cieplejszą bluzkę!
(2.1) wprosić się
narzuta , narzucanie , narzucenie rzutować, narzucić narzutowy
angielski: (1.2) impose esperanto: (1.2) trudi niemiecki: (1.1) hineinwerfen, hineinschaufeln, aufladen; (1.2) aufzwingen, aufhalsen; (1.3) überwerfen; (2.1) sich aufdrängen rosyjski: (1.1) набра́сывать, наки́дывать; (1.2) навя́зывать; (1.3) набра́сывать, наки́дывать