narzucić () , ,
czasownik przechodni dokonany ( narzucać) (1.1) rzucić przedmioty na jakąś powierzchnię (1.2) zmusić kogoś do akceptacji czegoś (1.3) pośpiesznie ubrać się w coś, okryć sobie ramiona czasownik zwrotny dokonany narzucić się ( narzucać się) (2.1) zmusić kogoś do swojego towarzystwa
(1.1-3)
(1.2) W ogóle narzucił sobie twardą dyscyplinę. Wyjąwszy momenty, kiedy spotykał się z kolegami na meczu czy w kinie, zajmował swój umysł sprawami wyższego rzędu, głównie fizyką, którą studiował dla czystej przyjemności oraz tajnikami konstrukcji telewizorów, które naprawiał dla pieniędzy. (1.3) Staruszka narzuciła na ramiona chustę i wyszła na ganek.
narzucanie , narzucenie , narzuta narzucać
(1.1-3) (2.1) rosyjski: (1.1) набро́сить, наки́нуть; (1.2) навяза́ть; (1.3) набро́сить, наки́нуть