smutny ()
, ,
przymiotnik jakościowy (1.1) odczuwający smutek, pogrążony w smutku (1.2) wyrażający smutek, charakteryzujący się smutkiem, nacechowany smutkiem (1.3) godny pożałowania, dający powód do smutku
(1.1-3)
(1.1) Blady i smutny wszedł do pokoju, gdzie zwykle palił się na kominku ogień, a przy nim siadywała jego chora żonaEliza Orzeszkowa, Cnotliwi, 1871, Wikiźródła.. (1.2) Ze smutną miną spoglądała przez okno i czekała na męża. (1.3) Niedostrzeganie tej smutnej prawdy bardzo poważnie zaciążyło na polskiej świadomości.
(1.1) smutny człowiek (1.2) smutna mina / twarz • smutnorzewny • smutnoszary (1.3) smutny widok / wypadek • smutna sytuacja
(1.1-2) bajroniczny, boleściwy, chmurny, elegijny, gorzki, grobowy, hiobowy, karawaniarski, łzawy, markotny, melancholijny, minorowy, nachmurzony, niepogodny, nieszczęśliwy, niewesoły, osowiały, osępiały, pełen smutku, pochmurny, pogrzebowy, pogrążony w smutku, pomarkotniały, ponuracki, ponury, posmutniały, posępny, przybity, przygaszony, przygnębiony, przyklapnięty, skwaszony, skwaśniały, smutnawy, smętnawy, smętny, sposępniały, spsiały, stroskany, sępi, tęskny, werterowski, zachmurzony, zasmucony, zasępiony, zatroskany, załamany, zbolały, zgaszony, zgasły, zgnębiony, zgorzkniały, zgryziony, zmarkotniały, zmartwiony, zniechęcony, złamany, żałobny, żałosny, żałośliwy; chmurny jak noc, kwaśny jak ocet, kwaśny jak ocet siedmiu złodziei, nie w sosie, ponury jak chmura gradowa; frasobliwy (1.3) beznadziejny, czarny, godny pożałowania, mroczny, niedobry, nieprzyjemny, opłakany, pesymistyczny, przygnębiający, przykry, tragiczny, zasmucający, zły, żałosny
(1.1-2) entuzjastyczny, pogodny, poweselały, promienny, radosny, rozanielony, rozbawiony, roześmiany, rozochocony, rozpromieniony, rozradowany, rozweselony, szczęśliwy, uradowany, uszczęśliwiony, uśmiechnięty, wesoły, wniebowzięty; słoneczny; cały w skowronkach, pełen radości, pełen zadowolenia, w różowym humorze (1.3) dobry, pozytywny, rozweselający, szczęśliwy, wesoły
smutek , smuteczek , smutki , smuteczki , smutas , smutasek , smucenie , smucenie , posmucenie , zasmucenie , zasmucanie , smutność smucić , posmucić , zasmucić , zasmucać smutnawy smutnie, smutno
od XV w., odmianka fonetyczna smętny, cząstka -u- prawdopodobnie pod wpływem → smutek smucić, smutek
angielski: (1.1) sad, rueful, brokenhearted arabski: (1.1) حزين (hazin), محزن, أسيان, جزع, baskijski: (1.1) triste, goibel białoruski: (1.1) смутны, тужлівы, журботны, сумны; (1.2) смутны, тужлівы, журботны, сумны bułgarski: (1.1) тъжен; (1.2) тъжен cerkiewnosłowiański: (1.2) дрѧхлъ chiński standardowy: (1.1) 难过 (nánguò) czeski: (1.1) smutný cziczewa: (1.1) chisoni dolnołużycki: (1.1) tužny duński: (1.1) trist; (1.2) trist; (1.3) trist esperanto: (1.1) trista, malgaja, malĝoja fiński: (1.1) haikea, ankea, surullinen francuski: (1.1) triste, maussade gudźarati: (1.1) ગમગીન (gamagīna) hiszpański: (1.1) triste, afligido ilokano: (1.1) naliday indonezyjski: (1.1) pilu interlingua: (1.1) desolate, elegiac, luctuose, lugubre irlandzki: (1.1) brónach islandzki: (1.1) hryggur japoński: (1.1) 悲 (かなしい) jidysz: (1.1) קאַלעמוטנע (kalemutne) kataloński: (1.1) trist luksemburski: (1.1) trauereg łaciński: (1.1) ater, atratus, niger niderlandzki: (1.1) triest, verdrietig niemiecki: (1.1) traurig norweski (bokmål): (1.1) trist nowogrecki: (1.1) θλιβερός, λυπητερός, θλιμμένος nowopruski: (1.1) grāudus; (1.2) grāudus; (1.3) grāudus oromo: (1.1) aaruu polski język migowy: rosyjski: (1.1) грустный, тоскливый, печальный sanskryt: (1.1) खिन्न, उत्क, उद्विग्न, अप्रमद, विमनस् slovio: (1.1) smutju (смутйу), zxalju (жалйу) słowacki: (1.1) smutný staro-cerkiewno-słowiański: (1.1) дрѧхлъ szwedzki: (1.1) ledsen, sorglig, sorgsen, vemodig tswana: (1.1) hutsafetse turecki: (1.1) üzgün tybetański: (1.1) སྐྱོ་པོ ukraiński: (1.1) смутний, сумний walijski: (1.1) trist wietnamski: (1.1) âu sầu wilamowski: (1.1) traueriḱ, trüwenik, smuytnie; (1.2) traueriḱ, trüwenik, smuytnie włoski: (1.1) mesto, triste