wyrzucić ()
, ,
czasownik przechodni dokonany ( wyrzucać) (1.1) pozbyć się czegoś (1.2) spowodować, że ktoś wbrew swojej woli opuszcza dane miejsce lub instytucję (1.3) gwałtownie nadać czemuś ruch do zewnątrz
(1)
(1.1) Wyrzuć to, nie będzie już potrzebne. (1.2) Pawełek został wyrzucony z klasy z powodu swojej bezczelnej postawy. (1.3) W momencie katastrofy siła odśrodkowa wyrzuciła z kabiny pasażerkę i część bagaży.
aspekt niedokonany wyrzucać rzucać, rzucić wyrzucanie , wyrzucenie , wyrzutek , wyrzutnia , wyrzut
angielski: (1.1) throw out, throw away, dump, chuck, eject; (1.2) throw out białoruski: (1.1) выкінуць chiński standardowy: (1.1) 倒 (dào) duński: (1.1) smide, smide væk, smide ud; (1.2) smide ud; (1.3) smide, kaste francuski: (1.1) vider, épurer rosyjski: (1.1) выбросить ukraiński: (1.1) ви́кинути włoski: (1.1) buttare via, scaraventare