oblicze ()
, ,
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) twarz jakiejś osoby i jej wyraz (1.2) charakter czegoś; zarys, postać czegoś (1.3) twarz zwierzęcia
(1.1-3)
(1.1) Był człowiekiem o wysokim czole i poważnym obliczu.
(1.1) ponure / surowe / posępne / marsowe oblicze • ludzkie oblicze (1.2) znaleźć się w obliczu czegoś • oblicze kulturalne • oblicze rozwoju turystyki • prawdziwe oblicze
(1.1) fizjonomia, twarz, buzia, lico (1.2) esencja
Janusowe oblicze • w obliczu śmierci
angielski: (1.1) face, countenance; (1.2) face, w obliczu czegoś: in the face of, w obliczu prawa: in the eye of the law baskijski: (1.1) begitarte, aurpegiera białoruski: (1.1) аблічча ; (1.2) аблічча duński: (1.1) ansigt ; (1.2) ansigt esperanto: (1.1) vizaĝo francuski: (1.1) apparence hiszpański: (1.1) faz , semblante , rostro ; (1.2) aspecto , apariencia , cara jidysz: (1.1) געזיכט (gezicht), פּנים (ponem) karaimski: (1.1) сыма niemiecki: (1.1) Antlitz norweski (bokmål): (1.1) ansikt norweski (nynorsk): (1.1) ansikt rosyjski: (1.1) лицо ; (1.2) лицо rumuński: (1.1) obraz szwedzki: (1.1) anlete ukraiński: (1.1) обличчя , лице ; (1.2) обличчя , лице węgierski: (1.1) arc; (1.2) arculat wilamowski: (1.1) gyzyht , gyzycht , twoż włoski: (1.1) volto ; (1.2) carattere