panicz () , ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) niepełnoletni syn w szlacheckiej, zamożnej rodzinie (1.2) mężczyzna młody, elegancki, żyjący wygodnie
(1.1-2)
(1.1) Nasz panicz zawsze jada śniadania o godzinie ósmej.
pan , pani , panna , panienka , paniusia , państwo , panisko , panowanie paniczyk panować, opanować paniczowski, pański, Pański pańsko
(1.1) , pierwotnie < Henryk Gaertner, Gramatyka współczesnego języka polskiego. Część III, 1. Słowotwórstwo, Książnica – Atlas, Warszawa – Lwów 1934, s. 258.
angielski: (1.1) childe, younker ukraiński: (1.1) панич węgierski: (1.1) fiatalúr