samotrzeci ()
, ,
przymiotnik relacyjny (1.1) będący w towarzystwie dwóch osób, jeden z trzech
(1.1)
(1.1) Kirkor samotrzeci / Chwyta dłonią koniowi królewskiemu cugle, / Krzycząc: srogi tyranie! trzema zabójstwami / Doszedłeś aż do tronu: idź w piekło!Juliusz Słowacki, Balladyna, akt 3, scena 1. (1.1) Świętopełk samotrzeci schronił się do zamku Kijowskiego, wojsko zaś jego częścią wyginęło, częścią dostało się do niewoliJan Długosz, Jana Długosza dziejów polskich księga czwarta, rozdz. Władysław Herman, w: Dzieła wszystkie, t. 2, nakładem Alexandra Przeździeckiego, Kraków 1867, s. 352.
samotrzeć
(1.1) współcześnie stosowany w zasadzie wyłącznie w kontekście wizerunków świętej Anny, babki Jezusa
niemiecki: (1.1) selbdritt