dziedzic () , ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) osoba, która coś po kimś przejmuje (1.2) ziemianin
(1.1-2)
(1.1) Lucjan został dziedzicem dóbr po swojej matce. (1.2) Kolasa dziedzica zajechała przed ganek.
(1.1) następca, sukcesor, spadkobierca
(1.1) spadkodawca, testator
dziedziczność , dziedzictwo , dziedziczenie , odziedziczenie , wydziedziczenie dziedziczka dziedziczny dziedziczyć , wydziedziczyć dziedzicznie
; źródłosłów dla , źródłosłów nazwiska Dziedzic
(1.1)
(1.2) angielski: (1.1) inheritor, heir arabski: (1.1) وارث białoruski: (1.1) наследнік ; (1.2) дзедзіч , дзедзіц francuski: (1.1) héritier hiszpański: (1.1) heredero interlingua: (1.1) herede, hereditario nowopruski: (1.1) weldūns rosyjski: (1.1) наследник rumuński: (1.1) ocean słoweński: (1.1) dedič