rozrzutność ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) cecha tego, co rozrzutne; cecha tych, którzy są rozrzutni
(1.1)
(1.1) Jednym z najbardziej potrzebnych wydatków Tysona było dziewięć tysięcy miesięcznie na psychoanalityka, u którego leczył się z chorobliwej rozrzutności.
(1.1) rozrzutność +
(1.1) marnotrawstwo, utracjuszostwo
(1.1) oszczędność
(1.1) niegospodarność
rozrzut , rozrzutnik , rozrzutnica , rozrzucanie , rozrzucenie rozrzucać , rozrzucić rozrzutny rozrzutnie
(1.1)
(1.1) Liczba mnoga w tabeli odmiany została podana za Słownikiem gramatycznym języka polskiego. Inne słowniki (np.: Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego, Uniwersalny słownik języka polskiego) odnotowują, że rzeczownik ten nie tworzy liczby mnogiej.
białoruski: (1.1) марнатраўнасць , неашчаднасць białoruski (taraszkiewica): (1.1) марнатраўнасьць francuski: (1.1) gaspillage , prodigalité , dilapidation hiszpański: (1.1) despilfarro , dilapidación , prodigalidad nowogrecki: (1.1) σπατάλη , κατασπατάληση rosyjski: (1.1) расточительность ukraiński: (1.1) марнотратність