eksterordinareco ()
rzeczownik (1.1) nadzwyczajność, niezwykłość
(1.1)
(1.1) Ĝi, la muziko, diras al mi, ke eksterordinareco ekzistas, do mi serĉas tiun eksterordinarecon per la tuta potenco de la povo, kiun la dioj metis en miajn manojnHenryk Sienkiewicz, Quo vadis?, Część II, Rozdział XLI, tłum. Lidia Zamenhof, wyd. GEO – 2015.. → Ona, muzyka, mówi mi, że nadzwyczajność istnieje, przeto szukam tej nadzwyczajności całą potęgą władzy, którą bogowie włożyli w moje ręce.
(1.1) eksterordinareco de la miraklo → nadzwyczajność cudu • eksterordinarecon de la momento → niezwykłość chwili
eksterordinaraĵo