af ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) usta (1.2) język, mowa
(1.1-2) áf ; dialekty południowe afitté / dialekty północne afoofá , afoofí
af () , w złożeniach
przyimek (1.1) …tworzący konstrukcję, w której wyrażenie przed przyimkiem jest własnością, cechą itp. wyrażenia po przyimku (1.2) …tworzący konstrukcję, w której wyrażenie po przyimku określa materiał, z którego jest omawiany przedmiot: z (1.3) …tworzący konstrukcję, w której wyrażenie po przyimku określa przyczynę zajścia wydarzenia przed przyimkiem: z powodu (1.4) …tworzący konstrukcję, w której wyrażenie po przyimku określa agenta (wykonawcę czynności przed przyimkiem): przez
(1.1-4)
(1.1) Alle med interesse for godt øl bør være medlem af „Danske Ølentusiaster”. → Wszyscy lubiący dobre piwo powinni być członkami „Duńskich Entuzjastów Piwa”. (1.2) Stolen er lavet af træ. → Krzesło wykonane jest z drewna. (1.3) Den 41-årige taxichauffør blev i påsken dræbt af knivstik.Politiken.dk, Amerikaner undgår drabstiltale i Klerkegade-sag, [dostęp 30.03.2005] → 41-letni kierowca taksówki został w czasie Wielkanocy zabity pchnięciem nożem. (1.4) Ringen blev stjålet af en tyv. → Pierścionek został ukradziony przez złodzieja.
(1.1) forma dopełniacza
af og til → od czasu do czasu, czasami • gå af • pukle røven ud af bukserne → harować jak wół
af ()
przyimek (1.1) od, z (1.2) z, z powodu (1.3) przez (1.4) …tworzący konstrukcję, w której wyrażenie przed przyimkiem jest własnością, cechą itp. wyrażenia po przyimku, ew. od
af ()
przymiotnik (1.1) gotowy, skończony (używany tylko w funkcji orzeczenia) postpozycja (2.1) z (implikuje jakiś typ ruchu) przysłówek (3.1) z przedrostek (4.1) …czasowników złożonych, używany głównie do czasowników rozdzielnie złożonych
(1.1-4.1)
(1.1) Het huis is af. → Dom jest gotowy. (2.1) Stomdronken reed de automobilist de weg af. → Całkowicie pijany automobilista zjechał z drogi. (4.1) Hij waste de kopjes af. → On umył filiżanki.
iets af zijn → nie być już tym, czym było się wcześniej
afbakenen, afbijten, afbreken, afbrokkelen, afdwalen, afgeven, afhaken, afhalen, afkalven, afkomen, afkopen, afkorten, afleggen, afleiden, aflopen, afluisteren, afmaken, afmeten, afplatten, afraden, afscheiden, afschuren, afslaan, afslanken, afsluiten, afstaan, afstemmen, afstoten, afstraffen, afstuderen, aftreden, aftrekken, afwassen, afwerpen, afwijken, afwijzen, afzetten, afzonderen afbraak, afkomst, afkorting, afleiding, afloop, afmeting, afsluiting, afstoting, afzetting przysłówki zaimkowe eraf, hieraf, daaraf, waaraf
ze staroholenderskiego af, z proto-germańskiego *ab.
af ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) usta (1.2) język, mowa
Martin Orwin, „Colloquial Somali: The Complete Course for Beginners”, Routledge, Londyn, 1995, str. 279, ISBN 0-415-10009-7
af ()
rzeczownik (1.1) przebaczenie (1.2) amnestia
(1.1-2)
(1.2) genel af, umumi af → powszechna amnestia
af ()
off
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) małpa (1.2) małpa
(1.1-2) af; afa