know ()
,
czasownik (1.1) wiedzieć (1.2) znać, pamiętać kogoś (1.3) znać, rozumieć coś (1.4) doświadczać (1.5) przespać się z kimś rzeczownik (2.1) wiedza
(1) know, knew, known, knows, knowing (2) know; knows
(1.1) I know what happened. → Wiem, co się stało. (1.2) I don't know him! → Nie znam go! (1.3) He knows chemistry very well. → On świetnie zna chemię. (1.4) Their relationship knew ups and downs. → Ich związek doświadczał wzlotów i upadków. (1.5) And Adam knew Eve his wife. And she conceived.Księga Rodzaju 4:1, Biblia Króla Jana, 1611 → I Adam poznał Ewę, swoją żonę, i ona poczęła. (2.1) He appears in the know about such matters. → Okazało się, że zna się na takich rzeczach.
(1.2) know by name
knowledge, know-it-all, know-all, know-how, knowing, knowingness knowing knowing, unknowable, unknown, known, knowable knowingly, unknowingly get to know • know-how • in the know
(1.1-3) Krystyna Długosz-Kurczabowa, Stanisław Dubisz, Gramatyka historyczna języka polskiego, Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa 2001, s. 32.