stąpić ()
czasownik nieprzechodni dokonany ( stąpać) (1.1) wejść, wstąpić gdzie, przybyć dokąd, zrobić gdzie pierwszy krok (1.2) postawić nogę, stopę idąc; zrobić krok
(1.1)
(1.1) Z wyniosłych gór ojców twoich, żadnemi [żadnymi] burzami nie wstrząśnionych stąpiłeś na nasze równiny, [zniszczone wszelkiemi [wszelkimi] nawałnościami, z których roje synów rozsypały się na cudze morze i skały, przestraszone cieniem ojczyzny, zalegającym próżną krwią zlane siedliska.]Przemówienie do Zeltnera, obywatela Szwajcaryi. [w:] Brodziński, Kazimierz. Pisma Kazimi[e]rza Brodzińskiego. T. VII. [7.]. Poznań: Gebethner i Wolff, 1874, s. 265. (1.2) Cóż to dziadziowi? — Nic, źle stąpiłem. — Zawsze mówię, że Dziadzio za prędko chodziObce żywioły. [w:] Fredro, Jan Aleksander {herbu Bończa; ps. "Jan z Pleszowic"). Komedye Jana Alexandra hr. Fredry. T. III. [3.]. Scena IX. [9.]: Ciż, Jerenał, Helena. Warszawa: Gebethner i Wolff, 1881, s. 32–33.. (1.2) [Wywiedli ostatniego; — zdało się, że wzbraniał, / Lecz on biedny iść nie mógł, co chwila się słaniał, /] Z wolna schodził ze schodów i ledwie na drugi / Szczebel stąpił, stoczył się i upadł jak długi; [/ To Wasilewski, siedział tu w naszym sąsiedztwie; / Dano mu tyle kijów onegdaj na śledztwie, / Że mu odtąd krwi kropli w twarzy nie zostało.]Mickiewicz, Adam Bernard. Dziady, część III. WolneLektury.pl, s. 19.