kresowiec ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) mieszkaniec kresów, zwłaszcza dawnych polskich kresów wschodnich; osoba pochodząca z dawnych ziem polskich na wschodzie
(1.1)
(1.1) Dzięki kresowcom rozpowszechnił się też w Polsce sufiks patronimiczny o ruskiej formie -icz, -owicz, tak częsty w nazwiskach szlachty ruskiej, wypierając niemal zupełnie dawną polską postać -ic, -owicTadeusz Lehr-Spławiński, Szkice, s. 116.. (1.1) Jak za czasów wileńskich nie czuł się poeta [Mickiewicz, Adam Bernard] w stosunku do Warszawy prowincjonalistą, tak też nigdy później; ba, nie zdaje się, by się uważał za kresowca w naszym dzisiejszym znaczeniuKazimierz Nitsch, Wybór pism polonistycznych, T. I. [1.]: Język pisarzy. Ossolineum, 1954, s. 10.. (1.1) Zygmunt III [Waza, Sigismund] użył dla poskromienia rozhukanych kresowców surowych przepisówRol., "Trzỳ", s. 136..
(1.1) kresowiak, kresowianin
Używane także w odniesieniu do mieszkańców pogranicza jakiegoś kraju. Uchwała Rady Języka Polskiego przy Prezydium PAN z 7 kwietnia 2008 r. uznaje za obowiązującą pisownię wielką literą, gdy wyraz odnosi się do osoby pochodzącej z dawnych ziem polskich na wschodzie, a małą literą, gdy wyraz odnosi się do mieszkańca pogranicza jakiegoś kraju.