prowincjonalista ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) prowincjusz
(1.1)
(1.1) Jestem zupełny prowincjonalista, nie wiem, co się dzieje na szerokim świecieRudnicki, Lucjan. Stare i nowe. T. II. [2.]. 1950, s. 209.. (1.1) Jak za czasów wileńskich nie czuł się poeta w stosunku do Warszawy prowincjonalistą, tak też nigdy późniejNitsch, Kazimierz Ignacy. Wybór pism polonistycznych. T. I. [1.]: Język pisarzy. Ossolineum, 1954, s. 10.. (1.1) Jako prowincyonalista [prowincjonalista], rozmiłowany w prowincyi [prowincji], na której spędziłem większą część swojej służby, jestem zdecydowanym stronnikiem decentralizacyi [decentralizacji]Z Petersburga: Nowy minister. Tygodnik Illustrowany. № 39 [27–40], s. 748, 24 września 1904.. (1.1) Wicek[,] w niezupełnie zrozumiałych dla prowincyonalisty [prowincjonalisty] wyrażeniach, malował życie szkolne i rozkosze miastaII. [2.]. [w:] Junosza, Klemens [właśc. Szaniawski, —〃—]. Na bruku. Warszawa: Księgarnia i skład nut Stanisława Sadowskiego, 1897, s. 31. .