wyklęty ()
przymiotnik (1.1) taki, który przez swoją niezgodność z jakim wzorcem albo jaką normą został potępiony i usunięty z określonej dziedziny życia społecznego rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (2.1) ten, kogo wyklęto, na kogo rzucono klątwę
(1.1) (2.1)
(1.1) Już dawno nie kojarzono go z wyklętym poetą, kochankiem z tonącego okrętu, młodym gangsterem podróżującym między metropoliami. Ale był wciąż rozpoznawalnyBielecki, Czesław. Scenarzysta. Warszawa: Świat Książki, 2009, s. 8–9. ISBN 978-83-247-1666-1. OCLC 501149405.. (1.1) Jakże daleko jesteśmy od malarzy wyklętych XIX wieku — to prędzej rubensowska tradycjaCzapski, Józef. Patrząc. Pollakówna, Joanna (wybór, przedmowa, posłowie). Wyd. 1. Kraków: Znak, 1996, s. 249. ISBN 978-83-7006-450-1. LCCN 96174830. OCLC 1090124568.. (1.1) W zamkniętym świecie, w którym tradycyjne role społeczne są ściśle określone i jednoznacznie przypisane płci, na ich wyklętą miłość nie ma miejscaWróblewski, Janusz. Wszyscy kochamy tak samo. Polityka (tygodnik). nr 2539, 28 stycznia 2006. Warszawa: Polityka - Spółdzielnia Pracy (wydawnictwo). ISSN 0032-3500. OCLC 6547308.. (2.1) Tę klątwę rozkazano od Biskupa, powtórzyć w całéj diocezij w niedziele i święta z ambon przed ludem, przy biciu dzwonów, zapaleniu i gaszeniu świec rzucanych o ziemię, na znak nieposłuszeństwa wyklętego i przekleństwa wiecznego na niegoKraszewski, Józef Ignacy (herbu Jastrzębiec). Wilno od początków jego[,] do roku 1750. T. II. [2.]. Wilno: Zawadzki, 1841, s. 68. [zobacz też:] t. 1, 3, 4.. (2.1) Więc też Grzegorz IX ogłasza krucjatę [przeciw Prusom]. Nawet zbrodniarze, nawet wyklęci, podpalacze mają zupełny odpust, jeżeli krzyż wezmą i ruszą na poganLam, Jan Paweł Ferdynand. Idealiści. Powieść w 2-ch tomach. Tom pierwszy. Rozdział II. [2.] (Ciąg dalszy). Przegląd Tygodniowy Życia Społecznego, Literatury i Sztuk Pięknych. Serya czwarta [4.] — Rok dziesiąty [10.] (Nr.10), s. 113, 7 marca 1875. Warszawa: Jaworski. OCLC 68767170..
(1.1) żołnierz wyklęty
wykląć
( );