lenicja ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) osłabienie artykulacyjno-akustyczne dźwięku;
(1.1) ż I
(1.1) Po rzeczownikach rodzaju żeńskiego przymiotniki ulegają lenicjiDragonBot i in.: Język gaelicki szkocki [online]. Wikipedia : wolna encyklopedia, 2009-06-11 01:49Z [dostęp: 2025-02-09 06:33Z].. (1.1) Wszystko toto ma dziwaczne: szyk zdania (czasownik idzie zawsze na początek!), przyimki odmienne przez osoby ("we+mnie", "w+tobie", "w+nim" itd.), tzw. przesłonięcie i tzw. lenicję, czyli coś tak dziwnego, że chyba nigdzie indziej tego nie ma — określone wyrazy modyfikują w przedziwny sposób początkową spółgłoskę następującego wyrazu. Na przykład rodzajnik określony brzmi 'an' w obywdu rodzajach, tylko że w żeńskim nadgryza lenicją następujący wyraz, a w męskim — nieRodzajniki, pl.hum.polszczyzna (Usenet), 13 sierpnia 2002.. (1.1) Istnieje takie zjawisko, jak lenicja (z : złagodnienie). Z czasem (to tak w uproszczeniu) samogłoski bezdźwięczne jak gdyby łagodnieją, przechodzą w dźwięczne"Mirnal": Re: G, pl.hum.polszczyzna (Usenet), 14 maja 2001..
→ łagodzę, zmiękczam
angielski: (1.1) lenition duński: (1.1) lenisering