junakować ()
czasownik nieprzechodni niedokonany ( brak) (1.1) popisywać się odwagą, przechwalać się, udawać śmiałka (1.2) narażać się na niebezpieczeństwo, lekceważyć zagrożenie, brawurować (1.3) zachowywać się butnie, zuchwale; stawiać się, panoszyć się (1.4) (PRL) odbywać zorganizowaną pracę w młodzieżowym hufcu
(1)
(1.1) Lecz wiadomo, jak trudno zakochanemu zdobyć się na taką odwagę. Nie widząc umiłowanej, junakuje, zda mu się, że zdoła wypowiedzieć, co czuje i myśli, gdy zaś stanie przed nią, jakaś trwoga go ogarnia, słowa mu się plączą, milknie, odwaga ulatuje precz… (1.1) […] ja mam nerwy słabe i dla nich znieść nie mogę, że kilkunastu szlachty krzyka sobie przy kubkach i szablicami pobrzękuje; […] dla prywaty się tu zlecieli […] i krzyczą a junakują tak srodze, jakby już parę światów zburzyli w swém życiu i teraz znów szli na jeden. (1.2) Drużyna nasza rozzuchwalona bezkarnością, pewna siebie, junakowała i nie zważała na ostrzeżenia kapitana, załogi i doświadczeńszych kolegów. (1.2) […] jest rzeczą pewną, że podczas panowania cholery należy, jak w każdem niebezpieczeństwie zachować zimną krew, spokój i przytomność umysłu, nie zanadto oddawać się rozpaczy, ale też nie zanadto junakować […]. (1.3) — Jakie prawo dozwala wam nas sądzić? — zapytał Pedrillo zuchwale. — Tu niema sędziów! niema prawa! Każdy może robić, co mu się podoba…— Oho! panicz junakuje? panicz chce dysputować? — przerwał Szanzo żartobliwie. — Dla takich, jak ty, może nietylko sprawiedliwość, ale i Bóg nie istnieje… (1.3) Raptem — w klasie szóstej — odeszła go wiara. Następnie przez czas pewien pozwalał sobie nawet na głośne z niej drwiny, wojował z Panem Bogiem […] i junakował jawnem łamaniem wszelkich przepisów ku przerażeniu matki, która modliła się i pościła za siebie i za syna, byle straszny gniew Boga dobrotliwego nieco ułagodzić.
(1.1) fanfaronować, brawurować (1.2) brawurować, ryzykować (1.3) zuchować, stawiać się, panoszyć się
(1.1) tchórzyć
junak /, junactwo , junakieria , junakowanie junaczka junaczek junaczyć junacki junacko