tycer ()
,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) pomocnik złodzieja kieszonkowego wywołujący sztuczny tłok, odwracający uwagę ofiary, zasłaniający moment kradzieży, typujący cel lub też przejmujący łup (1.2) złodziej ubezpieczający kradzież, stojący na czatach, prowadzący obserwację lub ułatwiający ucieczkę
(1.1) odmiana odpowiadająca współczesnym standardom języka ogólnopolskiego
(1.1) Zostałem teraz kieszonkowcem. […] Na początku pracowałem jako tycer. Kiedy zjawialiśmy się po południu na targu, zaczynałem rozglądać się w poszukiwaniu kogokolwiek, kto sprawiał wrażenie człowieka nie stąd . (1.1) — Jest pan aresztowany jako tycer kieszonkowca Borysa Veldera, który przed chwilą okradł obywatela Indii, doktora Dahra Elebi […]. (1.1) — Dobry jesteś – stwierdził „Pajac”. — Wziąłbym cię do siebie na tycera, ale za bardzo rzucasz się w oczy z tą czarniawą facjatą. Każdy tajniak cię zapamięta. (1.2) Tego dnia [...] Pierce przygotowywał włamanie do rezydencji Trenta. W realizację tego planu zaangażowanych było pięć osób: Pierce, znający nieco rozkład pomieszczeń we wnętrzu domu, Agar, który miał odbić klucz w wosku, kobieta Agara w roli świecy, czyli obserwatorki, oraz Barlow — tycer, który miał umożliwić ucieczkę i ubezpieczał całość.
(1.2) świeczka, świeca, sztroma
tyc , tycerka , tycówka tycować
na tycer
() → sygnał, którym złodziej kieszonkowy daje znać swojemu wspólnikowi, że ten ostatni powinien przystąpić do odciągania od niego ofiary; /