poklat ()
,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) płócienna osłona rozpinana na stojakach nad pokładem statku (1.2) budka na rzecznym statku płaskodennym, chroniąca przed słońcem i deszczem (1.3) , , płócienne przykrycie wozu rozpięte na stelażu (1.4) wóz przykryty poklatem (1.3) (1.5) , konstrukcja z tyczek lub kratownica stanowiąca podporę dla roślin pnących; sklepienie utworzone z takich roślin (1.6) , baldachim rozpinany nad łóżkiem
(1.1)
(1.2) W tém obijanik stuknął mocno dobijając do brzegu i pan Paweł porwawszy się z pod poklatu ujrzał przed sobą stojącego Kaspra, który tu już od dawna nań czatował . (1.2) Żydzi czatują u brzegu na gości wysiadających z obijaników okrytych poklatem i nie krytych, żydówki zapraszają do karczem pobliskich. (1.3) Stanęliśmy przed jednym domem z bardzo szeroką bramą, Woroba zakołatał, a kiedy nam otworzono, weszliśmy na wielkie podwórze, na którym stały duże wozy statkowe z wysokimi płóciennymi poklatami, takie same, jako wóz mojego ojca był. Przy wozach był jakiś człowiek; powiedział mu coś Woroba, a on kazał mi wleźć do woza pod poklat i tam siedzieć a nie wychylać głowy, aż kiedy za miasto wyjedziemy. (1.6) A gdy w alkierzu była, spać się nie kładzie, jeno na swem wielkim łożu pod poklatem siadła i uważa w duchu onego momentu dziwy niepojęte.
(1.1) celt, tent (1.5) pokletnica
klecić