publiczna tajemnica ()
fraza rzeczownikowa, rodzaj żeński (1.1) fakt powszechnie znany, mający oficjalnie pozostać tajnym
(1) ,
(1.1) — Jestem pierwszą barykadą, która zbiera cięgi od lokatorów za to, że w kamienicach nic się nie robi — mówi Kon. — To publiczna tajemnica, że pieniędzy na remonty nie ma i nie będzie. (1.1) Ledwo wysiadł, zaczął ostentacyjnie, z daleka wygrażać nam pięścią. Podszedł do generałów radzieckich, których stał cały rząd i z nimi najpierw się witał. Potem dopiero podszedł do nas i znowu zaczął mi wywijać pięścią pod nosem. […] Jasne było, że ten incydent stanie się publiczną tajemnicą. (1.1) Franklin Pierce zaczął zaglądać do kieliszka, kiedy był studentem, i pił również w latach późniejszych, jako prezydent. Jego skłonność do nadużywania alkoholu była tajemnicą publiczną i w sumie osłabiła jego pozycję polityczną. (1.1) Tymczasem namiętność Sejana do Liwilli staje się tajemnicą publiczną, ich romans jest znany, może nie każdemu plotkarzowi ulicznemu w Rzymie, ale na pewno Tyberiuszowi […].
(1.1) być / stać się / stawać się / pozostawać / okazać się / okazywać się publiczną tajemnicą • przeobrazić się w publiczną tajemnicę
(1.1) tajemnica poliszynela
(1.1) możliwość stosowania dwukierunkowego szyku wyrazów, prepozycyjnego (publiczna tajemnica) oraz postpozycyjnego (tajemnica publiczna), przy czym forma z przymiotnikiem w prepozycji jest częściej używaną