sinokseniczny ()
, , ,
przymiotnik relacyjny (1.1) będący zapożyczeniem z języka średniochińskiego poprzez adaptowanie wymowy znaku chińskiego, a także reguł słowotwórstwa chińskiego do fonetyki i słowotwórstwa języka japońskiego (kanga), koreańskiego (hanja) i wietnamskiego (chữ Nôm)
(1.1)
(1.1) Języki te bowiem wykazują dość daleko idące podobieństwa w sferze semantyki leksemów warstwy sinoksenicznej, a więc zapożyczonej z klasycznej chińszczyzny. (1.1) (…) najbardziej godna uwagi jest obecność licznych słów wywodzących się z pisanego języka chińskiego, co wyjaśnia, dlaczego japoński jest określany jako język sinokseniczny; (…)
(1.1) sinokoreański, sinojapoński, sinowietnamski
+
Język chiński używany w średniowieczu (中古汉语 → średniochiński) miał ogromny wpływ na kształtowanie się języków ościennych, głównie japońskiego, koreańskiego i wietnamskiego, głównie ze względu na swoje piśmiennictwo; pismo chińskie było już wtedy dobrze rozwinięte i miało bogatą historię i tradycję, zaś otaczające Chiny ludy w pierwszych wiekach naszej ery były nadal niepiśmienne; wraz z podbojami militarnymi i politycznymi, a także ekspansją buddyzmu, Chiny narzucały użycie swojego pisma innym, co skutkowało z jednej strony przejęciem samych znaków (漢字) niemal bez zmian, a z drugiej zaadaptowaniem wymowy, gramatyki a nawet słowotwórstwa do lokalnych języków. Po X w. n.e., kiedy dominacja Chin w regionie zaczęła słabnąć, pozostałe języki zaczęły ponownie ewoluować w odmiennych kierunkach, tworząc zarówno własne znaki, jak i systemy pisma niezależne od zapisu znakowego (pierwsza była Japonia z hiraganą). W wielu przypadkach języki pożyczające dużo lepiej zachowały starochińską wymowę znaków niż zrobił to chiński współczesny, bez względu na to, jaki dialekt jest analizowany.
angielski: (1.1) Sino-Xenic francuski: (1.1) sino-xénique hiszpański: (1.1) sinoxénico niemiecki: (1.1) sino-xenisch portugalski: (1.1) sinoxênico