mosiądz ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) stop miedzi z cynkiem; (1.2) wyroby z mosiądzu (1.1) (1.3) monety
(1.1) (1.2-3)
(1.1) żółta miedźKrystyna Długosz-Kurczabowa, Stanisław Dubisz, Gramatyka historyczna języka polskiego, Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa 2001, s. 385.
mosiężny mosiężnik
(1.1) (1.2-3) od (1.1)
(1.2) angielski: (1.1) brass asturyjski: (1.1) latón baskijski: (1.1) letoi białoruski: (1.1) лату́нь bułgarski: (1.1) месинг czeski: (1.1) mosaz dolnołużycki: (1.1) mesing duński: (1.1) messing / esperanto: (1.1) latuno, flava kupro estoński: (1.1) messing, valgevask; (1.3) vask, vaskraha francuski: (1.1) laiton górnołużycki: (1.1) mosaz hiszpański: (1.1) latón jidysz: (1.1) מעש (mesz) łaciński: (1.1) orichalcum łotewski: (1.1) misiņš niderlandzki: (1.1) messing , geelkoper niemiecki: (1.1) Messing nowogrecki: (1.1) ορείχαλκος nowopruski: (1.1) kasājs rosyjski: (1.1) лату́нь słowacki: (1.1) mosadz szwedzki: (1.1) mässing ukraiński: (1.1) лату́нь , мосяж węgierski: (1.1) sárgaréz wilamowski: (1.1) mess