kvistur ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) gałąź, gałązka (1.2) sęk (1.3) poddasze, strych
(1) kvist|ur, ~, ~i, ~s (~urinn, ~inn, ~inum, ~sins); ~ir lub kvistar, ~i lub ~a, ~um, ~a (~irnir lub kvistarnir, ~ina lub ~ana, ~unum, ~anna)
(1.3) Að sunnan var þakinu lyft og settur á það kvistur. (z Internetu) → W południowej części podniesiono dach i dobudowano poddasze.
(1.1) hrísla (1.3) háaloft
("gałąź, gałązka")