W latach 1804–1845 drugim sekretarzem Admiralicji był sir John Barrow. Od początku urzędowania nalegał, aby Royal Navy zakończyła badania Przejścia Północno-Zachodniego wokół Kanady i zdobyła biegun północny. W ciągu następnych czterech dekad, badacze tacy jak John Ross, David Buchan, William Edward Parry, Frederick William Beechey, James Clark Ross, George Back i Peter Warren Dease poprowadzili owocne wyprawy w kanadyjską Arktykę. Wśród tych podróżników był John Franklin, zastępca dowódcy wyprawy do bieguna północnego na statkach „Dorothea” i „Trent” w 1818 roku i dowódca lądowych wypraw do i wzdłuż północnych wybrzeży Kanady w latach 1819–1822 i 1825–1827. Do 1845 roku wszystkie te ekspedycje zmniejszyły niezbadany obszar północnej Kanady do czworoboku o powierzchni około . To przez ten nieznany obszar miała płynąć wyprawa Franklina, kierując się na zachód przez Cieśninę Lancastera, a następnie na zachód i południe, zależnie od tego jak pozwolą warunki lodowe, linia brzegowa i inne przeszkody. Całkowity dystans był równy około 1670 km.