Przygotowania Dowództwo Barrow, mający 82 lata i zbliżający się do końca swojej kariery, długo rozważał, kto powinien dowodzić wyprawą mającą przebyć Przejście Północno-Zachodnie i, być może, odkryć otwarte morze polarne wokół bieguna północnego. Jego pierwszy kandydat, Parry, był zmęczony Arktyką i uprzejmie odmówił. Drugi, James Clark Ross, również odmówił, gdyż obiecał niedawno poślubionej żonie, że skończył z Arktyką. Trzeci kandydat Barrowa, James Fitzjames, został odrzucony przez Admiralicję z powodu młodego wieku. Barrow rozważał kandydaturę George’a Backa, ale uznał go za zbyt kłótliwego. Z kolei Francis Crozier był zbyt nisko urodzony i był Irlandczykiem, co stanowiło liczący się argument przeciwko jego kandydaturze. Barrow niechętnie wybrał pięćdziesięciodziewięcioletniego Franklina. Wyprawa miała się składać z dwóch okrętów, HMS „Erebus” i HMS „Terror”, które miały już za sobą antarktyczną wyprawę badawczą w latach 1841–1844, dowodzoną przez Jamesa Clarka Rossa. Franklin został mianowany dowódcą „Erebusa”, a kapitanem „Terroru” i zastępcą dowódcy wyprawy został Crozier, który kierował już tym okrętem podczas ekspedycji Rossa do Antarktyki.