Zwalczanie thumb|300px|prawo|Szarańcza kierowana do pułapki za pomocą płacht i blaszanego płotu Plaga szarańczy była w miarę możliwości zwalczana przez ludność cywilną i wojsko. Ze strony władz Imperium walkę koordynował Ahmed Dżemal, dowódca 4. Armii i wojskowy zarządca Wielkiej Syrii. W wysiłki włączyli się m.in. mieszkańcy amerykańskiej kolonii Ha-Moszawa ha-Amerika’it. Żydowski agronom, dr Aaron Aaronsohn został mianowany wysokim komisarzem Centralnej Komisji ds. Zwalczania Szarańczy, której przewodził Midhat Bey, zarządca Jerozolimy.
Jedną z metod było zaganianie insektów za pomocą płacht i płotków z blachy. Tak owady kierowane były do zbiorników umieszczonych w piachu lub na podestach (łatwiejsze do wymiany niż te zakopane) i wyściełanych blachą, której gładkość uniemożliwiała wydostanie się owadów. Zawartość wielu zbiorników łączono i spalano, m.in. przy użyciu miotaczy ognia. W ciągu godziny można było tak zebrać ok. 100 000 owadów. W skrajnych przypadkach szarańczę topiono w wodzie, a następnie suszono na słońcu. Susz używano jako pożywienie dla ludzi lub paszę dla zwierząt. W przypadku kur, taka pasza barwiła jajka na różowo.
Obserwowano również stada zwierząt, np.