W XVIII w. Filipów wyróżniał się na tle innych miejscowości regionu liczbą spraw prowadzonych w sądzie w Grodnie. Pozwy kierowane były przeciw innym mieszczanom, staroście, wójtowi, dzierżawcom odleglejszych majątków. Większa świadomość prawna mieszkańców Filipowa i tendencja do dochodzenia praw na drodze sądowej mogła być pokłosiem sporów toczonych w Filipowie na przełomie XVI i XVII w. między arianami a katolikami.
W drugiej połowie XVIII wieku handlem zajmowali się głównie Żydzi. Akta najbliższej komory celnej w Augustowie z lat 1763–1767 notują przejazdy z Filipowa wyłącznie kupców żydowskich, z których tylko jeden prowadził handel na większą skalę (50 krów). Charakterystycznym towarem pochodzącym z Filipowa były butelki i szklanki oraz kapelusze proste.
W XVIII w. na teren gminy Filipów zaczęła napływać kolejna fala osadników niemieckich, tym razem wyznania ewangelickiego z Prus, a także Rosjanie-staroobrzędowcy.
Zabory Po ostatnim rozbiorze Filipów znajdował się kolejno w zaborze pruskim, Księstwie Warszawskim (od 1807) i Królestwie Polskim (od 1812). W lipcu 1807 do Filipowa wkroczyły wojska wchodzące w skład dywizji dowodzonej przez Jana Henryka Dąbrowskiego.