W krótkim czasie zostaje zastępca komisarza politycznego kosmajskiej jednostki.
Całą wojnę spędził na terenie Kosmaja i Mladenovaca, gdzie był sekretarzem Okręgowego Komitetu KPJ w Mladenovacu oraz brał udział w walkach toczonych przez kosmajskie oddziały. W 1943 roku został ranny w nogę, z którego to powodu do końca wojny był unieruchomiony.
Po wyzwoleniu Serbii w 1944 roku przeniósł się do Belgradu, gdzie został sekretarzem oraz przewodniczącym Okręgowego Komitetu Narodowowyzwoleńczego Belgradu. W 1946 roku został dyrektorem Szkoły Partyjnej przy Komitecie Centralnym Związku Komunistów Serbii. W 1947 roku został członkiem władz Ludowej Republiki Serbii (LR Serbii), gdzie z początku powierzono mu funkcję Ministra Budownictwa, a od 1948 roku Ministra Górnictwa.
W latach 1950–1952 był sekretarzem Powiatowego Komitetu KPS oraz przewodniczącym Ludowego Komitetu belgradzkiego rejonu, a potem sekretarzem Miejskiego Komitetu Belgradu i dyrektorem Radia Beograd. W 1954 roku został przewodniczącym Rady ds. Kultury przy Radzie Najwyższej LR Serbii, zaś w 1956 roku przewodniczącym Komisji Politycznej (Ideologicznej) przy Komitecie Centralnym Związku Komunistów Serbii.