Kariera sportowa Był kulturystą. Jest nazywany ojcem amerykańskiego wrestlingu. Karierę wrestlerską rozpoczął w 1876. W lutym 1877 pokonał Andre Christola w walce o Krajowe Mistrzostwo w zapasach klasycznych. W 1880 zdobył uznanie jako mistrz świata w zapasach klasycznych, pokonując roszczącego pretensje do tego tytułu Thiebauda Bauera. Jego reputacja sprawiła, że otrzymywał wyzwania z całego świata. Pojedynkowali się z nim między innymi Edwin Bibby, Tom Cannon, Donald Dinnie, Sorakichi Matsuda, Karl Abs oraz John McMahon. 26 stycznia 1880 walczył z Profesorem Williamem Millerem przez 9 godzin i 35 minut, aż ich starcie zakończyło się remisem. W 1881 zmierzył się z Clarence’em Whistlerem. Ich pojedynek trwał 7 godzin, aż do godziny czwartej rano i zakończył się jako nierozstrzygnięty, ponieważ promotor zdecydował się zakończyć walkę, wyłączając światła, po tym jak większość publiczności opuściła widowisko. Po tym wydarzeniu Muldoon zgromadził grupę atletów i podróżował po Stanach Zjednoczonych, promując wydarzenia sportowe i broniąc swojego tytułu mistrzowskiego w zapasach przeciwko każdemu, kto rzucił mu wyzwanie.