syberyjskim futerkiem, welwetem z Genui), bogato rzeźbione, w tym w imitacje podeszew i zmarszczeń charakterystycznych dla skórzanych butów, mogły być też poczerniane.
Ponieważ saboty noszącym je najczęściej sprawiały problemy na podbiciu stopy, najprostszym sposobem, aby temu zaradzić, stosowanym przez chłopów, było wsadzenie wiązki siana lub słomy pomiędzy drewniany wierzch a górną część stopy, przy czym nadmiar siana wystawał „dekorując” but. Saboty dla kobiet były natomiast bardziej wycinane na podbiciu, zaś aby zapobiec ich zsuwaniu się ze stóp przy chodzeniu, ponad podbiciem był mocowany gwoździami do podeszwy skórzany pasek (fr. bride). Takie skórzane paski w sabotach damskich były często zdobione. Tego typu saboty damskie nazywały się sabots-souliers, a odpowiednio stylizowane w podobny sposób, ale dla panów nazywały się sabots-bottes. Wykonane w ten sposób saboty, misternie wyrzeźbione i pomalowane, do złudzenia przypominały prawdziwe buty ze skóry. Saboty-buty z cholewkami ze skóry (lub płótna) były noszone głównie przez chłopów i rybaków, ale i w innych zawodach, np. przez strażaków.