Centralny budynek klasztoru – kościół – został poświęcony 15 sierpnia 1436 roku przez biskupa Tallinna Heinricha II. W okresie świetności był największym katolickim klasztorem w Inflantach, dzięki wykorzystaniu dogodnego punktu położenia na szlaku handlowym między wschodem i zachodem. Wybudowany został w okresie rozkwitu średniowiecznego budownictwa. Prace budowlane trwały do początku lat 90. XV wieku. Klasztor Pirita działał przez ponad 175 lat.
Reguła zakonna thumb|left|Plan klasztoru Pirita Pierwszy klasztor poświęcony św. Brygidzie powstał w Szwecji i miał on ściśle określone reguły funkcjonowania. Zgodnie z nimi działał także klasztor Pirita. Kościół klasztorny był obszerną, halową, trójnawową budowlą na planie prostokąta o wymiarach 24 × 56 m, z masywnymi, dwustopniowymi przyporami wzmacniającymi z zewnątrz każdą ścianę o powierzchni 1360 m². Fasadę świątyni zdobił trójkątny szczyt o wysokości 35 metrów. Został zbudowany również zgodnie z zasadami św. Brygidy. We wnętrzach dominował ascetyczny szarawoniebieski kolor.