Zgodnie z zasadami w kościele było 13 kaplic, noszących imiona apostołów tak, że każdy kapłan miał własny ołtarz. Ponadto kościół miał kilka ołtarzy pomocniczych, w tym kaplicę św. Brygidy i św. Michała. Na północ od kościoła znajdowały się cztery skrzydła zabudowań klasztornych, tworzących wewnątrz prostokątny wirydarz. thumb|Rysunek Carla Friedricha Christiana Buddeusa, między 1830 a 1840 W murach klasztornych mieszkali zarówno mężczyźni, jak i kobiety, jednak nie mógł on mieć więcej niż 85 członków – 60 sióstr i 25 braci, w tym 13 kapłanów, 4 diakonów i 8 braci świeckich. Klasztor sióstr zakonnych i klasztor mnichów były oddzielone kościołem, w którym, podczas wspólnych mszy, zakonnice i mnisi nie widzieli się – mniszki przebywały na galerii, a mężczyźni na dole. Mogli ze sobą rozmawiać jedynie w specjalnych pokojach, nazywanych salonami, które były podzielone ścianą, w której znajdowały się małe otwory. Rozmawiający nie widzieli się, ale mogli wymienić informacje czy przekazać sobie jakieś przedmioty.