Kolejnego dnia chłopcy spotkali Flashmana, największego ze szkolnych łobuzów, który zwerbował młodych uczniów do udziału w „zabawie” polegającej na podrzucaniu ich na prześcieradle. Godząc się na nią, chłopcy uratowali wielu innych, bardziej nieśmiałych malców od partycypacji w grze. Choć rozgrywki te były dla nich bolesne, młodzieńcy nie krzyczeli z bólu, czym wprawili w niezadowolenie głównego organizatora. Rozgrywki te spowodowały, iż Tom Brown zdecydował się podjąć swego rodzaju walkę o niepodległość, nie godząc się odtąd na zabawy ze starszymi oraz wykonywanie zadanych przez nich poleceń. Całą uwagę chłopca pochłaniały psoty i sporty. Podczas jednego z konkursów fantowych Tom wylosował najlepszy z możliwych losów, czym po raz kolejny wprawił w niezadowolenie grupę starszych uczniów, szantażujących go, by zrzekł się nagrody. Ten, nie godząc się na to, został przez nich schwytany i przypalony ogniem z kominka w ramach przyznanej mu kary. Gdy z upływem lat chłopiec znalazł się w wyższej klasie, sam zaczął korzystać z pozycji „silniejszego” i łamał zasady panujące w szkole. Jego krnąbrna postawa w połączeniu z kilkoma innymi incydentami spowodowała, że groziło mu wraz z Eastem wydalenie ze szkoły z uwagi na złe zachowanie.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Szkolne lata Toma Browna · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.