Wielu filozofów uznaje z tego powodu, że relatywistyka lepiej współgra z eternalizmem niż z prezentyzmem. Część autorów broni jednak prezentyzmu, przyjmując istnienie uprzywilejowanego układu odniesienia albo „prawdziwej” równoczesności, nawet jeśli nie da się jej empirycznie wykryć.
Szczególnie wpływowe było stanowisko Hilary Putnama, który twierdził, że ze szczególnej teorii względności wynika realność przyszłych zdarzeń. Mauro Dorato zwracał jednak uwagę, że sam sposób przeciwstawiania eternalizmu i prezentyzmu w tym sporze może być zbyt uproszczony.
Fizyka współczesna W dyskusjach o eternalizmie ważną rolę odgrywa nie tylko szczególna teoria względności, ale szerzej cała fizyka współczesna, zwłaszcza kosmologia i próby sformułowania kwantowej teorii grawitacji. W tych obszarach zwyczajna intuicja czasu okazuje się niewystarczająca, lecz nie prowadzi to automatycznie do jednego zgodnego stanowiska ontologicznego. Jednym z przykładów jest teoria bezczasowości Juliana Barboura, w której czas nie stanowi podstawowej zmiennej opisującej wszechświat, lecz wyłania się z głębszych relacji między stanami konfiguracji.