Radnych wybierano na cztery lata, corocznie wymianie podlegała jedna czwarta składu. Radni mieli prawo wnoszenia do Zarządu petycji związanych z problemami miasta, składania skarg na urzędników Zarządu, przysługiwał im też głos doradczy.
W 1815 po powrocie Gdańska w granice państwa pruskiego, powołano Zarząd Miasta z nadburmistrzem na czele i radcami etatowymi oraz nieetatowymi. W mieście urzędowała trzydziestoosobowa Rada Miejska zwana Reprezentacją Mieszczan. W 1821 roku powołana została sześćdziesięcioosobowa Rada Miejska zwana Stadtverordneten Versammlung. Do 1853 kadencja Rady Miejskiej trwała trzy lata, od 1853 przedłużono ją do sześciu lat, przy czym co dwa lata zmieniano w wyborach jedną trzecią składu. Na czele Rady stał przewodniczący, powoływany corocznie w styczniu, miał on jednego lub dwóch zastępców. Posiedzenia Rady odbywały się co dwa tygodnie, w wyjątkowych wypadkach zwoływano posiedzenia nadzwyczajne. W drugiej połowie XIX wieku, wraz ze wzrostem liczby mieszkańców, zwiększono liczebność radnych z przedmieść kosztem przede wszystkim Głównego Miasta, przy zachowaniu tradycyjnego podziału na okręgi wyborcze.