W pewnym momencie pod tłumem ludzi zawaliły się części mostu, w wyniku czego zginęły 22 osoby. W 1824 roku przeprawa została oddana do użytku. Była wtedy największym mostem w Berlinie. Chociaż w projekcie zawarto trzy kamienne łuki, most zbudowano bez środkowego łuku – w jego miejscu stworzono przepust dla przepływających statków przykryty ośmioma żelaznymi klapami.
W latach 1842–1857, po przeprowadzeniu odpowiedniego konkursu wykonano i ustawiono na umieszczonych w rzędach balustrad mostu postumentach osiem kompozycji rzeźbiarskich z marmuru karraryjskiego, pokazujących przebieg życia wojownika od młodości do śmierci. Kompozycje te stanowiły uzupełnienie Nowego Odwachu jako pomnika zwycięskich dla Królestwa Prus wojen wyzwoleńczych z lat 1813–1815 (niem. Befreiungskriege). Projekty wszystkich kompozycji przygotował w formie miedziorytów sam Karl Friedrich Schinkel, a ich stworzenie w okresie budowy mostu okazało się niemożliwe z przyczyn finansowych. Każde z dzieł zostało wykonane przez innego rzeźbiarza, wywodzącego się ze szkoły Johanna Gottfrieda Schadowa lub Christiana Daniela Raucha.