Nie jest wiadome, czy nie wolno było sprzedawać wszystkich dóbr bez zgody krewnych (nie oznaczałoby to zakazu sprzedaży trzecizny), czy też chodzi tu o zakaz pozbywania się wszelkich dóbribidem s. 129;. Powyższe wątpliwości miałby jednak dotyczyć jedynie trzecizny świeckiej, bowiem krewni nie sprzeciwiali się trzeciźnie zadusznej. Ostatecznie trzeciznę zaduszną uregulowano w ugodzie małopolskiej z 1437. Uznano w niej m.in. prawo osób bezpotomnych jak i posiadających dzieci, mężczyzn, jak i kobiet do pozbycia na rzecz Kościoła 1/3 dóbr ziemskichibidem s. 130;.
Trzecizna na ziemi mazowieckiej Źródła praktyki sądowej nie mówią wprost o trzeciźnie na ziemi mazowieckiej. Prawo stanowione (satut warszawski z 1414) zezwala wdowom bezdzietnym na darowanie Kościołowi 1/3 posagu. Znane są również przypadki trzecizny świeckiej, polegającej na przekazaniu przez żony części majątku na rzecz mężów
Trzecizna na Litwie Na Litwie również istniała instytucja tzw. części idealnej, która pozwalała właścicielowi na swobodną dyspozycję 1/3 dóbr. Ograniczała się ona jednak jedynie do dóbr dziedzicznych.