Tak duża liczba ludzi doprowadziła do topnienia śniegu i powolnego zalewania jaskini.
Skala zainteresowania była tak wielka, że akcję ratunkową ogłoszono trzecim najbardziej medialnym wydarzeniem w USA pomiędzy wojnami.
Po kilku dniach na miejsce przybył przyjaciel Collinsa, Johnie Gerald, doświadczony grotołaz, który przyjechał na miejsce, gdy dowiedział się, że jego przyjaciel jest w tarapatach.
Miller z Homerem i Geraldem rozpoczęli wydobywanie skał i zabezpieczanie miejsca. W międzyczasie doprowadzono prąd i cała jaskinia była oświetlana przez żarówki.
Akcja ratunkowa trwała przez prawie 5 dni, a na powierzchni znajdowała się już ogromna liczba ludzi. Ogrzewane przez nich i żarówki powietrze doprowadziło do pęknięcia i zawalenia się skał.
Pozostała droga do Collinsa była tak ciasna, że nawet najmniejszy i najbardziej odważny Miller zabronił komukolwiek wchodzić. Gerald nie posłuchał, zabrał ze sobą dużo wazeliny, doczołgał się do przyjaciela i wysmarował wszystkie ściany, licząc, że tak wyciągnie uwięzionego. Podczas smarowania ścian skała na jego oczach obsunęła się i zasłoniła mu Floyda. Od tamtego wydarzenia John już więcej nie chciał schodzić.